2006/Nov/28

ใครๆ เข้ามาเห็นบล๊อกตัวเล็กแล้วอย่างพึ่งแปลกใจนะ ว่ามันเข้ากับฤดูตรงไหนฟร่ะ -*- พอดีแถวๆ บ้านตัวเล็กนั้นมันยังคงร้อนอยู่นะ ทั้งๆ ที่เข้าฤดูหนาวมานานแล้ว ก็ยังคงไม่หนาวและร้อนต่อเนื่องไปอีกหลายวันตามจริงมันก็ตั้งเค้ามาตั้งแต่ตอนหน้าฝนแล้วล่ะที่มีฝนตกพอให้เปียกอยู่ 2 - 3 วัน หลังจากนั้นเหรอ จะว่าไงดี ...แบบว่าซักผ้าวันเดียว ไม่ต้องรอแห้งกันเลย555+

เหมือนอย่างหลายๆ คนบอกเรื่องปรากฏตระการณ์เอลนินโยที่ทำให้องศาความร้อนพุ่งกระฉูดทะลุหลักไปแล้ว ดังนั้นคนขี้ร้อนอย่างตัวเล็กอยากจรลีจากหอไปเร็วไว เพื่อไปสู่วิมาณฉิมพลีที่บ้าน แต่ก็ไม่อาจทำได้สักที ไม่ได้กลับบ้านมาเกือบเดือนแล้ว จากสารคามไปขอนแก่น ทำไมมันช่างไกล (ปืนเที่ยง) ได้เช่นนี้

ก่อนจะคิดได้ดังนั้น ก็หาอะไรแก้เบื่อในช่วงเซ็งๆ ช่วงนี้ทำดีกว่า จากเดิมที Theme รอบที่แล้วดูสบายตาด้วยสีฟ้าใส มาคราวนี้ขอแรงค่ะ และจะไม่เปลี่ยนไปอีกนาน กับBlack & Redที่จับคู่กันเมื่อไหร่ก็ร้อนจับตาได้ทุกที

- -" ทำไมเราถึงอยากแต่งบล๊อกแบบนี้หว่า แต่ยังไงก็สนอง need ตัวเองไปแล้ว ดัวยความรวดเร็ว แต่ใช่ว่าอยู่นี่จะไม่มีความสวยความงามนะ ท้องฟ้าสารคามก็งามอย่าบอกใครเชียว เหอๆ เลือดเรา ชาว MSU คร่า

มาดูฟ้าสารคามที่เล่นแสงทำมุมได้สวยสุดๆ กันดีกว่าค่ะ

อันนี้ใช้แฟลช

กะอันนี้ไม่ใช่แฟลช

สวยจริงๆ เชียว แต่เสียดายกล้องไม่ค่อยดี เลยถ่ายได้ไม่ชัดเจนเลย TvT

2006/Oct/29

ทุกๆ คนคะ เคยมีบ้างมั๊ยค่ะ แบบว่าเมื่อเราไปทำอะไรสักอย่าง แล้วข้าวของ สิ่งของของเราหายไป โดยที่ไม่อาจหาคืนได้เลย


เรื่องแบบนี้พึ่งเกิดกับเราเมื่อวานนี้เองค่ะ เมื่อวานเป็นวันสอบวันสุดท้ายของเราเอง ในรายวิชา ความขัดแย้งในชีวิตประจำวัน เราสอบที่ ม.เรา ในห้องสอบขนาดใหญ่ จุคนได้ 2 กลุ่ม รวมแล้วกว่า 100 คน เริ่มสอบตอน 13.30 น. - 15.30 น. เรามาเข้าสอบสายค่ะ แต่ก็ยังเข้าทันเวลาสอบ มาถึงปุ๊บก็จัดแจงหยิบข้าวของ 2 - 3 อย่างที่สำคัญๆ มาไว้กับตัว ก่อนจะเอากระเป๋าวางไว้ตรงหน้าโต๊ะอาจารย์ แล้วก็เดินไปที่นั่ง E 19 กระเป๋าของเราวางตรงหน้าเราพอดี ห่างมา 4 แถว A, B, C, D แล้วก็ E


เราตั้งใจในการทำข้อสอบอย่างมาก เพราะเป็นข้อสอบการคิดวิเคราะห์ ถมดำเอาด้วยนั่งทำไปราวๆ เกือบชั่วโมงกว่าๆ ก็เสร็จ แต่ด้วยความที่ว่าสอบเสร็จจะคุยกับเพื่อน เรื่องการลงทะเบียนเรียนเทอมหน้า เลยยังไม่ออกจากห้องสอบนั่งรอเพื่อนอยู่ พอรอไปสักพักหันไปดูเพื่อนที่นั่งอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล ก็เห็นเค้ากำลังทำถึงหน้าสุดท้ายแล้ว เราเลยลุกจากที่นั่งสอบ เตรียมออกไปรออยู่ข้างหน้าห้อง พอเราเดินไปจะไปเอากระเป๋าของเรา


เราก็หากระเป๋าไม่เจอ ก็เลยวนหาอยู่ ในใจก็คิดว่าคงมีคนหยิบไปวางที่อื่น แต่แล้วมันไม่ใช่แบบนั้นเลย เราหายังไงๆ ก็หาไม่เจอ จนสุดท้ายเลยแจ้งอาจารย์ที่คุมสอบ แกก็หน้าเสีย ก่อนจะช่วยเราหา เดินหาอยู่สักครู่ เราก็นึกได้ว่า ถ้ากระเป๋าหาย ในกระเป๋ามันมีอะไรอยู่บ้าง เราเพิ่งกลับมาจากบ้าน ของในกระเป๋าเลยยังไม่ได้เอาออก นั่นถือเป็นความโง่ของเราเลย ในกระเป๋ามี
- USB 2 ตัว
- MP3 Player ตัวนึง
- กุญแจห้องกับกุญแจมอเตอร์ไซต์


คิดดูซิคะ ว่าเราจะรู้สึกยังไง ก่อนที่เราจะรีบลงไปหารถเราทันที รอลิฟท์อยู่ ลิฟท์ก็ดันเลยไป ด้วยความร้อนใจ เราเลยถอดรองเท้าส้นสูงแล้ววิ่งลงมาจากชั้น 6 ก่อนจะมาถึงลานจอดรถ โชคดีที่รถยังอยู่ เราก็กลับขึ้นไปที่ห้องสอบทันที แล้วไปหาอาจารย์คุมสอบอีกครั้ง เชื่อมั้ยค่ะ ว่าอาจารย์บอกเราว่า "มีอย่างงี้ทุกวันแหละ" นั่นเหรอค่ะ คำพูดที่เราจะได้จากคนที่เราคิดว่าควรจะมีส่วนร่วมรับผิดชอบ


หลังจากนั้นแกก็บอกให้เราไปแจ้งกรรมการคุมสอบ พอเราไป เค้าก็ให้เศษ ขอย้ำ!!! เศษกระดาษ แล้วให้เราเขียนรายละเอียดเกี่ยวกับกระเป๋ามาเป็นแบไหน มีอะไรบ้างอยู่ในนั้น เสร็จแล้วก็บอกถ้าเจอจะติดต่อไป ให้ทิ้งเบอร์ไว้ให้นะ


เพื่อนๆ เราก็กังวลไปกับเราด้วย เค้าก็ถามว่ากระเป๋าตังค์กับมือถือหายไปด้วยรึเปล่า แต่เราพกทั้ง 2 อย่างไปวางข้างๆ ก็เลยไม่หาย ก่อนจะยืมรถเพื่อนไปเอากุญแจรถตัวสำรองที่หอพักของเรา พอเรากลับมาที่หอพัก เราก็เจอน้องเมทเราก็บอก "เอ่อ จ๋อม กระเป๋าเราหาย ตอนไปสอบ" น้องแบบเหวอไปเลย แต่เราก็พยายามไม่เศร้าให้น้องเห็น ก่อนจะไปเอารถกลับมา


พอกลับมาที่หอรอบ 2 เราก็กลัว กลัวว่าคนที่ขโมยของไปจะตามมาเอารถไปอีก เราเลยหากุญแจไปล็อครถไว้ จนสักพักเริ่มสงบสติอารมณ์ได้ แต่ตามจริงก็แค่เก็บกดไว้ลึกๆ นั่นแหละคะ จนน้องเมทเราไปสอบ เราก็โทรหาพ่อกับแม่ คุยๆ กันอยู่ดีๆ เราก็ร้องไห้เลย ก่อนจะบอกเรื่องของหาย เค้าก็เลยบอกให้ไปแจ้งความไว้ เราก็ไปแจ้งความ แล้วก็กลับมาเศร้าต่อที่หอพัก สักพักก็มีคนยิงเบอร์มา เราก็เลยลองโทรกลับดู อาจารย์ที่คุมสอบนั่นเอง แกบอกว่า "เจอกระเป๋าเราแล้ว แต่ไม่เจอของข้างใน ให้มารับด้วย" เราอดคิดไม่ได้เลยคะว่า ขนาดจะบอกนักเรียนว่าเจอของแล้ว ยังแค่ยิงเบอร์มาอีก ทำไมถึงได้..........ขนาดนี้


หลังจากนั้นเราก็ไปเอากระเป๋าของเรา พอไปถึงห้องส่วนกลางคุมสอบ ก็เห็นเค้ากำลังคุยเล่นกันอยู่ เราเลยบอกมาเอากระเป๋า เค้าก็ยื่นให้ แล้วบอกไม่เจออะไรในกระเป๋านะ เจอแต่กระเป๋าเปล่าๆ ในซอกมุมของห้องน้ำ เรามองก่อนจะพยักหน้าเบาๆ คว้ากระเป๋ามา แล้วก่อนจะกลับ เราเลยอดไม่ได้ที่จะถามกลับว่า "ถ้ามันเป็นของๆ คุณที่หายไป พวกคุณคงจะไม่รู้สึกสนุกสนานได้ขนาดนี้หรอกนะคะ ทั้งๆ ที่เกิดขึ้นอยู่บ่อยๆ แต่ไม่มีทางทำอะไรได้เลยเหรอค่ะ งั้นก็คงไม่ต่างอะไรกันเลย กับการเฝ้าดูเฉยๆ แล้วก็คอยบอกนิสิตว่า มันเป็นอย่างนี้แหละ เรื่องปกติที่ของจะหายเวลาสอบ" ..... เงียบค่ะ เงียบกันหมด แต่เราเองก็ยั้งไม่อยู่จริงๆ แบบว่าทนไม่ได้แล้วนะคะ ก็เลยหลุดปากไป ก่อนจะมองหน้าแต่ละคนแล้วก็กวาดสายตาไล่ไปที่อาจารย์คุมสอบห้องเรา แล้วเราก็เดินไปขึ้นรถขี่กลับมาหอพัก


เราบอกตรงๆ นะคะว่าเสียความรู้สึกมากๆ อยู่แล้วละ สำหรับคนที่ของหายแล้วยังมาเจอแบบนี้อีก ยิ่งหมดอารมณ์ใหญ่เลย และที่สำคัญ งานเรา ฟิคเรา อยู่ใน USB 1 ใน 2 อันที่หายไปหมดเลยค่ะ


ส่งท้าย "อยากจะเผาพริก เผาเกลือ แช่งไอ้คนที่ขโมยไปจริงๆ เลวบัดสบที่สุดเลย อย่าให้รู้นะว่าเป็นใคร จะไม่ไว้หน้ามันทั้งนั้น"

2006/Sep/29

ฉันคิดผิดไปใช่มั๊ย ที่ตัดสินใจทำแบบนี้ให้เธอได้รับรู้หรือว่าความรักของเรามันไม่ควรมีเรื่องนี้ ถ้าจะบอกว่าฉันไม่ได้ตั้งใจ มันก็คงเป็นการโกหก ฉันรู้ตัวดีว่าฉันทำอะไร และเธอทำอะไร

แม้ว่าสิ่งที่เธอทำ ในความคิดของเธอมันคือสิ่งที่สมควรแล้วเหรอกับสิ่งที่เธอทำกับฉันอย่างงั้นเหรอ แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่า มันไม่ใช่ ฉันคิดผิดไปที่ให้โอกาสเธออีกครั้ง

ยังจำได้มั๊ยว่าความรักของเรามันเริ่มต้นขึ้นมาได้ยังไง ฉันไม่อยากจะถามถึงหรอกนะ ในเมื่อแต่แรกทั้งเธอและฉัน เราต่างก็ไม่ใช่คนที่ใครๆ เค้าต้องการให้เราคบกันแต่ทำไมในเมื่อเราคบกันมาถึง 7 ปี

โดยที่ตลอดมาฉันรับรู้เรื่องราวของเธอมาตลอด ไม่ว่าเธอจะทำอะไร ฉันพยายามคิดว่า มันเป็นเพราะความแตกต่างทางเชื้อชาติและวัฒนธรรมของเรา เธอจึงทำมันได้เป็นปกติเหลือเกิน โดยไม่รู้ว่าสิ่งที่ทำนั้น ฉันแทบจะขาดใจเมื่อต้องรับรู้มัน!!! ดังนั้น ฉันทนจนจะทนไม่ได้แล้ว

ฉันนอนหนาวเหน็บอยู่ที่นี่ ตรงนี้ ในที่ๆ ไม่มีเธอแต่ข้างกายเธอล่ะมีใคร ใครที่ไม่ใช่ฉัน ไม่ว่าเรื่องนี้มันเกิดขึ้นกี่ครั้ง ฉันพยายามเหลือเกินที่จะทำใจแล้วว่า มันจะต้องเกิด ในสังคมของเธอ มันเป็นเรื่องปกติมากมาย แต่สำหรับฉัน ฉันแทบจะทนไม่ไหวแล้ว

ทำไมเหรอ ทำไมเธอต้องทำแบบนี้กับฉัน ฉันผิดมากมายตรงไหนที่ฉันรักเธอ และเธอก็รักฉัน เรารักกัน แต่ทำไมเธอถึงทำกับฉันได้

หรือ ถ้าคนๆ นั้นเขามีค่ามากกว่าฉันที่เธอทำร้ายซ้ำแล้วซ้ำเล่า เธอจะยังมารั้งฉันไว้ทำไม กับคำว่า "รัก" ที่เธอให้มาตอนนี้ เธอรักฉันเพื่ออะไร ฉันต้องถามเธออย่างนี้มาตลอด 7 ปี

7 ปีที่ฉันรักเธอ

7 ปีที่ฉันเจ็บเพราะเธอ

7 ปีที่อยู่แบบใจจะขาด

แต่พอแล้วพอกันที หัวใจฉันที่เธอเหยียบแล้วกระทืบซ้ำอีก มันทนไม่ได้แล้ว เมื่อวันที่ 9 เดือนที่แล้ว เธอยังจำได้มั๊ยว่ามันคือวันอะไร ถ้าจำไม่ได้จะตอบให้ วันที่เธอกับฉันหมั้นกัน ฉันคิดว่าตอนนั้นฉันคือ ผู้หญิงที่มีความสุขที่สุดในโลกใบนี้

เธอที่ขอแต่งงานมาตลอดพร้อมคำสัญญาที่จะทำให้ฉันมีความสุขยิ่งกว่าใครๆ แต่ตอนนี้รู้มั๊ยว่าฉันรู้สึกยังไง คำว่า "รัก" ของฉันมันไม่มีค่าพอหรือไง เธอถึงได้ต้องไปมีผู้หญิงอื่นแล้วให้เขามาเยอะเย้ยฉันได้ขนาดนี้

สุดท้าย ขอถามเถอะ "I'll stand by you forever, Will you marry me ?" ประโยคนี้ตอนที่เธอพูดเธอรู้สึกยังไงกัน สำหรับฉัน ฉันคืออะไรของเธอ



Princess Serenity
View full profile